O kadar uzun zamandır mim yazmadım ki şimdi mimlenince canım yeniden istedi. Normalde mimlerin insanları yazmaya teşvik etmesi için türetildiğini düşünüyorum, ben zaten sık yazdığım için gerek de görmüyordum. 

Ama bu mimin konusu ilgimi çekti. Daha doğrusu aslında karşı cinsle aramızdaki sevgiyi konu almasına rağmen, anne olduktan sonra sevginin başka türlerini de gördüğüm için, soruları cevaplarken içimde yeniden tanımlanmış olan sevgiyi yazmak, yazarken farketmek istedim.

Hayır değil, sadece sevgililer günü için değil doğum günleri hariç diğer özel günler için de böyle hissediyorum.

-anne hayıy isteyiyom

-ama kirlenmiş tatlım bak

-anne başta çobap geti 

-!!!

Normalde 4-5 kelimelik cümleleri duraksayarak söyler tane tane. İlk defa hiç duraksamadan bizler gibi söyledi ve hayret hep çoraplarını çıkarmak isterken bu sefer giymek istedi :)

* Babasıyla tahta kaşıkları topa vurarak hokey oynarlarken ben mutfağı toparlıyordum. Boynunu aşırı şekilde omzuna doğru bükmüş yanıma geldi

-anne diya üzüydü (üzüldü)

- aaa kıyamam bebeğime ne oldu gel bakayım

- baba kaşık (kaşığı) aldı. 

Sözde babası kaşıkları almış da oynatmamış. Halbuki kendi bırakmış oyunu :) İlk defa duygularını ifade ettiği bir konuşma oldu bu (yemeği, yada bişeyleri beğenmesini falan saymıyorum) ve hatta ilk defa böyle açıkça yalancıktan duygu sömürüsü yaptı :/

* Muza ilk konuştuğundan beri nana diye hitap eder. Bugün markette banana diyerek istedi ve aldık. Bir kaç saat sonra evde yemek istediğinde

- anne muz banana ver

- (ikisini birden söyledi önce şaşırdım tabi) al bakalım (soyarken ortadan ikiye kırıldı ve bir parçasını yemeye başladı, sonra bana döndü ve benim elimdeki diğer yarıyla kıyaslayarak)

- anne baaat muz küçüldü

- !! :)

Bu günlerde edilgen kelimeler kullanmaya başladı, "muz küçük" değil küçüldü dedi ve gün içinde de eliyle ezdiği bir şey için ezildi demişti.

Yas:22 ay 2 haftalık 

Herkesin bir dayanma çubuğu vardır içinde, başı sıkışınca yaslandığı. Ben sık sık kendimi annemin şartları ile kıyaslarken ve o olsa ne yapardı diye düşünürken buluyorum. Ve hissediyorum ki onların zamanına göre daha kolay bizim zamanlarımız.

Hepimizin annesinin söylediği gibi, bezleri elde yıkama, evdeki makinalardan yoksunluk değil sadece. Çocuk ve anne arasındaki bilişsel fark büyüktü o dönemde. Çocuklar her zaman bir önceki nesilden daha üstün donanıma sahip oluyorlar ama ülkemizin genelini düşününce annelerimizin çağı bir geçişti.

Benim annem çok zekidir gerçekten, okuyabilseydi çok başarılı olacağından tüm öğretmenleri hem fikirmiş ama dedem okul uzak diye göndermemiş. Klasik hikaye işte. İlkokul mezunu annem üçü de üniversite mezunu üç kız yetiştirdi. Kendimden de biliyorum, kendini büyümüş zanneden ergen psikolojileri ile uğraşmak, senden daha bilgili (! gerçekten öyle mi kim bilir) çocuklarına yetebilmek zor. Şimdi düşününce nasıl da dengeyi korumuş şaşıyorum. Şahsen ben kendi mantığımın dışındaki doğruları kolay kolay kabul etmeyen bir çocuktum. Şimdi Helo'nun da benzer davranışlar göstermesi, gelecekte muhtemelen benim gibi olması hayatın bana yaptığı eşek şakası olsa gerek :)

Annelerimizin döneminden önce anneler ve çocuklar aşağı yukarı aynı koşullara sahip oluyorlardı ama annelerimizde değişti. Çoğu anne ve çocuğun arasındaki eğitim farkı büyüdü bu dönemde. Eğitimin artması beraberinde sosyalleşmeyi de getiriyor, eskiden çocuklar anasının dizinin dibinde otururken, bu dönemde daha çok dışarıda oldular, dolayısıyla görgüleri arttı,  istekleri /ailesinden beklentileri değişti ve belki de bu dönemde daha yoğun şekilde çocuklar anne-babalarını beğenmedi, yeri geldi onlardan / evlerinden / cahilliklerinden / şivelerinden utandı.  Mesela annem hep anlatır, bizim sülalede ilk üniversiteli olan ablam pantalonla köye gitmiş ve pantalon giyiyor diye dedem çok kızmış ve söylenmiş. Zamanla diğer torunlarında daha ala giyimler gördü ama tabi ki alışmıştı. Kabak ablamın başına patlamıştı yani. O zamanlarda arada kalan annem oluyordu pek tabi. (Annelerimizin gençliğinde pantalon üstü elbise modası ve ispanyol pantalon vardı ama bir dönem kaybomuştu sanırım, ablamın gençliği de seksenli yıllara rastlar, geniş vatkalar, yüksek bel dar paça pantalonlar :) hepsini hatırlıyorum çok özenirdim ) 

Bizim dönemimizde ise bizler anne olarak alabileceğimiz maksimum eğitimleri almış durumdayız ve çocuklarımızın ihtiyaçlarını karşılayabilme uğruna almaya da devam ediyoruz.

Kızıma aman yanlış davranmayım psikolojisi bozulur diye uğraşırken annem nasıl başarmış, tek çocuktan çıldırma noktasına geldiğimde annem nasıl sabretmiş, büyüdüm diye deli deli davranıp eve geç gelmelere başladığımda annem nasıl meraktan ölmemiş, ne cep telefonu var ne bişey nasıl dayanabilmiş. Aklıma geldikçe ve o hallerini anımsayınca aslında içinin nasıl kaynadığını anlıyorum şimdi elbet ama o zamanlar farketmezdim.

Çağımızda, elimizin altında internet her sıkıştığımızda danışıyoruz, birazcık bunalsak dertleşecek birini buluyoruz ve bizden daha akıllı çocuklarımıza yetişmek için didinip duruyoruz ama annelerimiz yapabilecekleri çok sınırlıydı. Yine de o imkansızlıkta bunu başardıklarına göre biz de başarabiliriz diye moral veriyorum kendime. Kolay kolay yılmak yok, hemen sinirlenmek yok, hepsinin yaşanması gerekiyor ve gün gelecek geçip gidecek. Hepsi birer tatlı hatıra olarak anılarımızda yer alacak.

Üç gündür yine keyifsizdi, burun akıntısı, ateş ve ateşten olduğunu sandığım ama bu gün başka yerlerde de gördüğüm kızarıklıklar sonucu başka bir şey olduğunu tahmin ettiğim bir hastalık. Çok yoğun değil ama su çiçeği olabileceği kanısına vardık ablamla, aşı olduğundan belki de hafif geçiriyordu. 

Öğlen sadece 5 dakika uyuma numarası yapıp öğle uykusundan kaçtı ve tam 12 saat hiç uyumadan durup, 11 saatlik rekorunu kırdı. Üstelik bu gün biraz yalnız kalmaya ve dua etmeye öyle ihtiyacım vardı ki... Öğle saatlerinde çok uzun zamandır kanserle mücadele eden halamın vefat haberini aldım. Belki acıları dindi belki daha mutlu ama ölüm haberi ne olursa olsun insanı düşündürüyor, içine döndürüyor. Bir yandan içim acırken bir yandan kızımın neşesine ortak olmaya çalıştım ama artık ne kadar başarabildim bilmiyorum. Belki anladı ve bu yüzden normalden biraz daha uzun süre kendi başına oynadı. 

Oysa bu gün, hafta sonu jimnastik grubunu bitirdiğimiz için aldığı madalyayı, hiç beklemediğimiz için o an yaşadığım şaşkınlığı ve gururu yazacaktım. 

Neyse. Böyle işte...

Kuruyan hamurları yumuşatma ile ilgili internette bulduğum bilgiyi defalarca denedim ve çok memnun kaldığım için yazmak istedim. Hamuru kabına iyice bastırıp üzerine yarım parmak kadar su koyuyor ve kapağını kapıyorum. Bir gece bekliyor sabah suyun fazlasını döküp genelde suyun değdiği yerler vıcıklaşmış olduğu için elimle yoğurup her yere dağıtıyorum. Elleriniz boyanabilir, vıcık vıcık olabilir pes etmeyin. Bir süre sonra ellerdeki hamurlar büyük ölçüde çıkmış ve  hamur gayet yumuşamış olacak. Rengi biraz açılıyor sanki ama kuru hamurun çöpe gitmesinden iyidir.

Bu aplikasyon ile yazmak ve yayınlamak, diğer bloglarım arasında geçiş yapmak çok kolay fakat eksiklikler var tabi. 

1- etiketleme sırasında otomatik tamamlama özelliğinin olmaması. Normalde bilgisayardan yazarken önceden yazdığınız bir etiket önizleme olarak çıkar ve onu seçersiniz. Yazıları aynı etikette toplamak için bu özellik iyi oluyor çünkü harf hatası falan yapınca, apayrı bir etiket oluşmuş oluyor. Bu aplikasyonda tamamlama özelliği olmayınca ne yazık ki bi dolu yeni etiketim oldu :) Ben de etiketlemeyi bıraktım, bilgisayarı açınca 5-10 yazıya birden topluca etiket veriyorum.

2-yazıyı ve görselleri sağa sola veya ortaya yaslama seçenekleri yok, bazılarını sonradan bilg açınca düzeltiyorum.

3-link ekleme sıkıntılı böyle bir işlev yok- ya tam adı yazıyorum yada kaydettikten sonra chrome ile açarak düzenliyorum.

4-yazının html bilgisini görmek ve yazıya html kodlar eklemek mümkün değil, bunları da chromeda açarak yapıyorum.

Görüldüğü gibi orjinal resim çözünürlüğü de var. Ancak orjinal boyutu, yazı alanınızın genişliğinden büyük ise, fotoğraflar taşmış görünür. Bu yüzden genişliğini bildiğim, taşmayacağından emin olduğum fotoğrafları orjinal boyutta yüklüyorum ben. Her yazı öncesi fotoğrafı nasıl yükleyeceksem bu seçeneği değiştiriyorum.

Genelde fotoğrafları PicsArt ile yeniden boyutlandırıyorum ve kırpıyorum. Üzerine blog adını yazıyorum ve her şey için yeterli bir aplikasyon.

Bunlar haricinde bence gayet önemli olan bir diğeri ise MediaInfo isimli aplikasyon. Tüm albümlerdeki fotoğrafların bilgilerini veriyor. Yeniden ebatlandırdığım kendime ait fotoğrafların en-boy oranını biliyorum ama, özellikle internetten indirdiğim veya ekran görüntüsü aldığım fotoğrafların özelliklerini bilmiyorum. Telefonun küçük ekranından anlamak zor. Bunun için o fotoğrafları MediaInfo'da görüntüleyince tüm bilgilerini edinmiş oluyorum.