Çocuklu hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Çocuklu hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Mayıs 2018 Perşembe

Her Çocuk Başka

Mayıs 10, 2018 4 Comments
Anne olmadan önce de çocukları çok severdim ama çocukların hepsini (bazı kişilerin yaptığı gibi) mıncıra mıncıra değil, farklı şekillerde severdim. Hala da aynıyım. Fakat ne yalan söyleyeyim böyle samimi sevenleri gördükçe -ki kendi çocuklarımı bile öyle sevdiğimi söyleyemem- acaba bende bir sorun mu var diye düşünürdüm. Neden her çocuğu mıncırasım gelmiyor?

Dün cevabını buldum. Hepsinin bizimkilere yakın yaşlarda çocukları olan birkaç arkadaşımla piknik yaptık dün. Çocuklar çok güzel oynadılar. Ben de arada onlarla etkileştim ve akşam uyumadan önce bu güzel günü düşünürken hepsini farklı farklı sevdiğimi farkettim.

Doğa; 2,5 yaşında göbüşlü, tontiş yanaklı, öndeki kocaman iki dişi ile güldüğünde dünyanı unutturacak kadar tatlı. Annesine de her gördüğümde söylüyorum, daha uzaktan görünce ısırasım geliyor onu. Dişlerimi sıkıyorum resmen. Ve başka hiçbir çocuğa karşı bu derece mıncırma isteği yaşamıyorum.

Ablası Defne; 5,5 yaşında. Masmavi gözleri bembeyaz duru bir cildi var. Düz İpek gibi saçları. Fakat en sevdiğim yeri minicik sivri çenesi. Her baktığımda o sivri çenesini tutma, saçlarını nazikçe okşama hissi geliyor. Porselen bir bebek gibi. Asla mıncıramam. Ben de her yakaladığımda çenesini sıkıyor, kucağıma oturtup başını okşuyorum.

Arda 2,5 yaşında ufacık tefecik ama çok güçlü, bitirim bir çocuk. Çok hareketli. Fakat bana en tatlı gelen yönü konuşması. O kadar güzel konuşuyor ki ve konuşurken elini ve başını politikacılar gibi öyle bir sallıyor ki sanki büyümüş de küçülmüş. Onunla en çok konuşmayı seviyorum. Konuşurken kızdırmayı, kızgın kızgın konuşurken elini sallayışını... Tüm tavırlarını gönlüme kazıyorum. Düşününce bile gülümsetiyor şimdi. Yavrum..

Arda’nın ablası Damla 3,5 yaşında. Açık kumral kıvır kıvır saçları var. Tam lüle lüle, parmağını içine sokarsın o derece. Gözleri hafif baygın bakar ve her zaman (ağlarken bile) dişleri görünürcesine gülen bir ağzı var. Bu herşeye gülümseyen bakışı ona öyle bir masum ifade veriyor ki. Onun da en çok saçını okşamayı, elini tutup konuşa konuşa yürümeyi seviyorum. Seviyorum diyorum ama bunlar bilinçli tercihlerim değil aslında. Yani onunla karşılaşınca kendiliğinden böyle gelişiyor iletişim şeklimiz. Biraz ondan biraz benden belki. Anlatması güç.

Atlas 4 yaşına yaklaşıyor. Yakışıklı bir Tazmanya canavarı düşünün aynen öyle. Çapkın muzır bir ifadenin sonsuz enerji ile birleşmiş hali. Onu görünce gıdıklamak, boks yapıp kovalamaca oynamak istiyor insan. Oturup sohbet ediyor elbet daha çok vakit geçirdiği kişilerle ama benim sınırlı zamanlı etkileşimlerimde daha çok böyleydi.

Atlas’ın ablası Melis 7 yaşına basacak Temmuz’da. Çok güzel bir kız ama canın istediği zaman dokunamazsın. Nasıl desem kendine ait çizdiği bir güvenli alanı var. O alana istediğini istediği zaman sokuyor, istemediği zaman en yakın arkadaşlarını dahi almıyor. Onunla en güzel iletişimi sevdiği şeyler hakkında soru sorarak yaşadım. Hamster’ı hakkında, çok sevdiği parfüm yapımcılığı hakkında soru sorun, bırakın gözleri ışıl ışıl parlayarak, sevinç içinde size anlatsın. Sonra da herhangi bir konuda oyun oynayabilirsiniz.

Alin 2,5 yaşında, minik çenesinin iki yanından hala tombik bebek yanakları sarkan, süslenmeyi çok seven tam bir tini mini hanım. Ama o da bu yanakların öpülmesinden pek hoşlanmıyor. Başını veya kolunu okşamaktan öteye geçemiyor temasım. Yanaklarını sıkma isteğimi hep içime atıyorum. 

Alin’in ablası Melis 6,5 yaşında. Tam bir hanımefendi. Giyimine çok özen gösterir, popüler kültürü iyi bilir. Onu ilk görünce iki elinden tutup kıyafetini göstermek için şöyle bir etrafında döndürüp, beraber dans etme isteği uyanır içinizde. Aslında zevkleri kızımınkilerle çok benzediği için konuşacak çok şey var. Minik erkenlerin glitterlı dünyası dersem herhalde anlarsınız.

Küçük Atlas, 2,5 yaşında. Yumuş yumuş bir yüzü, elleri, poğaça ayakları var. Gülerken kafasını yana yatırır. Öyle tatlı olur ki sımsıkı sarılıp içime sokasım gelir. Ona da genelde nazik davranma eğiliminde oluyorum.

Oğlum Eren, 3,5 yaşında. Topluluğumuzun cool bebeği. Öptürmez, dokundurtmaz (bana bile) ancak uykudan önce kendisi boynuma sarıldığı zaman boynunu yanaklarını ölebiliyorum. Mıncırma isteğimi de beraber süper kahramancılık oynarken dövüş esnasında gideriyorum. Yoksa dövüş oyunları oynamaya hiç bayılmıyorum yani.

Kızım Dila, mıncırılmayı çok seviyor ama onu da ben yapamıyorum. İncecik heryeri çünkü sanki acıtacakmışım gibi geliyor. En çok uyurken başını okşamayı, parmağımı o narin yüz hatlarında gezdirmeyi seviyorum. O sevişmek istediğinde kollarını bacaklarını çok fazla sıkmadan sıkıştırıyorum. Top gibi yapıp kucağımda sıkıyorum, yüzünde her noktasını, kirpiklerini, ellerinin parmak uçlarını öpmelere doyamıyorum.

5 Haziran 2016 Pazar

Çocuklu Aile Dayanışması

Haziran 05, 2016 7 Comments

Her anne baba çok iyi bilir ki, çocuk sahibi olduktan sonra ne tatiller eskisi gibidir ne gezmeler... Değil dinlenebilmek, daha yorgun olarak dönmemek işten değildir. Fakat gezmeyi seven anne babalar yine de bu yorgunluğu göze alır, çünkü zaten evde de dinlenemeyecektir. En azından mekan değişikliği yapıp biraz rahatlamaya çalışır.

Çocukların yaşları yakın olacak şekilde bir veya daha fazla sayıda aile ile dostluk kurmak, tatile, pikniğe, ne bileyim ormana hayvanat bahçesine falan giderken hep beraber gitmek, restoranda beraber yemek yemek falan bence yapılabilecek en akıllıca iş. Fakat görüyorum ki insanlar bu tip birlikteliklere pek sıcak bakmıyorlar. Eh tamam birebir aynı kafada arkadaş bulmak, hele belli bir yaştan sonra, çok zor ama sen buna güçlerin birleşimi gözüyle bak canım kardeşim. Ha kafa dengi bir arkadaş bulursan ne âlâ lakin, sanma ki o kafaları denkleştirecek zamanın olacak.

Şimdi bizim durumumuzla örnek verecek olursam, çekirdek ailemizle bir yere gittiğimizde ben bir çocuğun peşinden, kocam diğerinin peşinden koşarken, biz ne dinlenebiliyoruz, ne de birbirimizi görüp iki çift laf edebiliyoruz. Fakat bizim gibi iki çocuklu başka bir aileyle gittiğimizde büyük çocuklar beraber oynuyor, küçük çocuklara ise anneler ve babalar sırayla bakıyor. Bu sırada çocuk bakmayan grup da oturup sohbet ediyor ve nihayet dinlenebiliyor. Daha ne olsun! 

Her anne baba bunun farkında olmasına farkında ama açıkça dile getirmekten kaçınıyorlar genelde. Sanki ben çocuğumun yükünü sana yıkacağım zannedilir diye korkuyor. Oysa her iki taraf için de durum aynı. Her iki taraf da bu tür bir desteğe eşit ölçüde muhtaç! Sanırım çekingenlikten bu tür organizasyonlar kolay kolay hayat bulmuyor :/

Açık olun, ortak çıkarlarınızı gözetin, güçlerinizi birleştirin ve biraz dinlenin. Benden söylemesi ☺️



6 Aralık 2015 Pazar

Çocuklara Misafirlik Anıları Verin

Aralık 06, 2015 12 Comments
Birkaç hafta önce evimizde ilk defa kalabalık bir misafir grubu ağırladım. 12 yetişkin 10 çocuk. Elbette öncesinde ve sonrasında biraz yoruldum ama çok çok güzeldi. Günler sonrasında bile getirdiği keyfin etkisindeydik. 

Öncesinde hazırlıkları yaparken kızım da yardım etmek istedi, benimle birlikte evi topladı, yaptığım hamurları açtı. Misafirler geldikten sonra da arkadaşlarını evinde ağırlamanın, odasını ve oyuncaklarını göstermenin hazzını yaşadı.

Dün akşam gruptaki bir diğer arkadaşım da aynı derecede kalabalığa ev sahipliği yaptı. Yine herşey çok güzeldi, ev cıvıl cıvıl çocuk sesleri, sohbet muhabbet, çeşit çeşit yiyecekler... Herkes ne isterse istediği kadar alıp yiyiyor (bende de öyle olmuştu), beyler çocuk bakımını paylaşıyor, gösterişten ve yapaylıktan uzak sıcacık bir ortamda herkes keyif alıyordu.

Bendeki etkisi hala sürüyor ama asıl değinmek istediğim kızıma (ve muhtemelen diğer çocuklara da) etkisi.

Kızımın hatıralarında böyle anlar kalsın istiyorum büyüdüğünde. Bence yine aynı grup toplaşması bir dış mekanda olunca aynı hisler olmuyor, onun daha farklı getirileri var. Şahsen benim çocukluğumda en çok hatırladıklarım ev toplantıları. Kuzenlerimle oynadığımız kalabalık toplantılar, ananemin veya babannemin evinde hep beraber kalışlarımız... Ayrıntıları çok iyi hatırlayamasam da eğlenceli olduğunu ve mutluluğumu hatırlıyorum.

Ayrıca kızımın misafire hazırlık, misafir adabı, sonrasındaki sorumluluklarımız gibi mevzulara da tanık olmasını istiyorum. Misafirlikte göreceği diğer ayrıntıları saymıyorum bile. Birbirleriyle konuşan gülüşen insanlar, duyduğu konuşmalar, beğeniler, övgüler, diğer insanların onunla konuşması, mesela okulunu anlatması, arkadaşlarıyla oynaması, paylaşması/paylaşamaması, evini gezdirmesi, arkadaşını tuvalete götürmesi mesela (ev sahipliği hissi), hazırladıkları yiyecekleri ben yaptım beğendin mi diye sorması ve daha bir sürü tecrübe.. O kadar çok uyarana ve etkileşime maruz kalıyor ve kısa sürede o kadar çok şey öğreniyor ki, tam anlamıyla dolu dolu saatler geçiriyor. Ve sürekli gittiğimiz için biliyorum, çocuk eğlence merkezinde eğlendiğinden daha fazla eğleniyor, ayrılma saati geldiğinde ayrılamıyor.

Sık sık olmasa da, çocuklara böyle misafirlik fırsatları sunmak lazım. Doğum günleri toplantılarında belki de odak noktası pasta-mum-hediyeler olduğundan misafirlik gibi olmuyor. Çocuk işin içine bu kadar dahil olamıyor. Şimdi aklımda başka misafircilik planları var, hep beraber birşey yapmak gibi mesela. Bu bir craft işi de olabilir, turşu kurmak da... İmece usulu işlere de tanık olmasını, birlikte çalışıp kısa sürede sonuç aldığımızı görmesini istiyorum. Ama en önemlisi çocuklarıma güzel mutlu bir çocukluk armağan etmek istiyorum...