Hollanda'nın bir kapalı bir açık havasına alıştım sayılır. Ancak bulutlarına alışamadım.

Bulutları öyle alçakta ki, sanki dokunsam tutuverecekmişim, sonsuz pamukların içine gömülecekmişim gibime geliyor.

Çoğunlukla bakmaya doyamıyorum, en kararmış zamanlarında bile beni cezbediyorlar.

İstanbul'da bu kadar alçak değildi diyorum, ya da şehrin kalabalığından engin gökleri farkedemiyordum. Ancak vapurdayken ve havada bulut varsa o zaman.

Sonradan farkettim ki, bu kadar alçak görünmesine sebep ülkenin düz olması, dümdüz uzanıyor ufuk çizgisine. Ne bir dağ ne bir tepe.

Tepeleri tırmanmak zor ama zorluğun sonundaki manzara şahane oluyor, bunu özlüyorum sanırım. Annemin nispeten tepede olan evindeyken, camdan baktığımda gördüğüm geniş manzarayı kendi evimde bulamıyorum mesela.

Yine de düz bir ülkede, en son liseye giderken sürdüğüm bisiklete kavuşmak, dümdüz yollarda, geniş görüş alanıyla etrafı seyrederek bisiklet sürmek çok güzelmiş...