Bir yılı daha geride bıraktık, bir önceki gün yazdığım sıkıntılı post daha fazla anasayfada kalmasın diye hemen yeni resimler koymak istedim. Sıkıntım geçti sayılır ama çözüm var diye değil elbet yapacak bişey olmadığı için. Dua etmekten ve inanmaktan başka. Ve yorumlar o kadar iyi geldi ki, yeni yıldan beklentilerimi dile getirmekten çekinmedim dün akşam. Hepsini tek tek belirttim ve istedim, inşallah olur.


Dün alışveriş için çıktığımızda çektiğim resimler. Dün akşama kadar kar o kadar güzel yağdı ki lapa lapa, uzun zamandır hep ince kuru tipi şeklinde yağıyordu, dün ayrıca bir güzellik yaptı hava yani. Yukarıdaki resim evin yakınındaki parktan. Hatta tam emin değilim şu an yön duygum biraz zayıftır, resimde görülen sol apartman bizimki olabilir, değilse de tıpatıp aynısı, çünkü birkaç tane var.


Bu ülkede beni şaşırtan şeylerden biri de çocukların bu karlı ve soğuk (-6 lardan yukarı pek çıkmıyor) havada dışarda olmaları. Çoğunun ağzı atkıyla kapalı bile değil. Yüzler pespembe oluyor soğuktan ama yine de her gün temiz hava için çıkartıyorlar.


Ve burdaki güvercinler, hiç mi hiç kaçmıyorlar. Eşimle teorimiz şu, kimse onları korkutmadığı için böyle bir davranış geliştirmemiş olmalılar, onlar da diğer bireyler gibi şehrin bir parçası. Kinse kovalamıyor, kışkışlamıyor falan. Ve acayip tombullar bunlar, tın tın yürüdüklerinden olsa gerek :)


Bebek arabalarını her gün görüyorum, bir de kar yağdığından beri bebekleri kızaklara oturtup çekiyorlar, öyle dolaştırılıyor. O kadar çok görüyordum ki bir türlü resim çekemiyordum. Ancak aşağıdaki resimlerden birinde yakaladığımı göreceksiniz. Ordaki çocuklar daha büyük ama 5-6 aylık olabilecek bebekleri bile gördüm kızakta.









Ve son resim de kar kalınlığını göstermek için çekildi, elimde poşetler artık ne kadar oluyorsa. Bu arada ayağımda geçen kış aldığım izotex botlar var. Bu konuda ayrıca post yazsam olur ama biraz değineyim.

Geçen yılki kayak maceramızdan sonra Ce ile outdoor mağazalarından çıkmaz olmuştuk ve hem ona hem bana birçok kış için uygun eşya aldık. Botlar da onlardan biri. Tamamen spor ayakkabı görünümünde olmasına rağmen hiç su geçirmiyor, (sadece karda değil yağmurda hatta kovaya bile soksanız geçirmiyor) yıllardır ayaklarını hiç ısıtamamış ben normal kalınlıkta bir çorapla bu botlarda hiç üşümüyorum. Burda kışlık şeyler ve sporla ilgili mağazalar çok yaygın olduğundan çok kişi kullanıyor böyle botları ama İstanbul'da fazla görmüyordum. Özellikle okula giden çocuklar için çok uygun bana kalırsa, üstelik fiyatları da indirimler yakalandığında makul olabiliyor. Tamam bazıları çok pahalı Colombia mesela ama çok sayıda outdoor markası var. Mesela ben burdan bu botların ayakkabı şeklinde olanını Intersporttan (markası McKinley) 20 euraya almıştım (indirimdeydi ama, özellikle aşırı derecede bir yağmurda test etmek zorunda kalmıştım, vücudumda kuru yer kalmamışken ayaklarım kuru idi)

Bizim de alışveriş yaptığımız Atlas Outdoor dan bir kaç örnekle veda edeyim. Bir iki üç
Bu fiyatlar sezon sonunda daha da inebiliyor ve üstelik ayakkabıların özellikleri ile ilgili alttaki bilgileri okumanızı da tavsiye ediyorum. Çocuğum olunca hep böyle ayakkabılar giydirmeyi umut ediyorum ama bakalım :)

Yeni yıla yaklaşırken insan ister istemez muhasebe defterini açıyor, başlıyor düşünmeye. Ne yaptım ne yapacağım, ne oldu ne olsaydı hesabına. Ben de sabahtan beri biraz üzgün ve süzgünüm bu yüzden. Bu yılın ikinci yarısını hayatımdan çıkarmış olmayı dilerdim. Hatırlamak istemiyorum ama Ce'nin gidişinin ardından 5 ay kadar ayrı kalışımız, bu sürede olan iş ve tez sıkıntılarım hiç olmadığı kadar gözyaşı döktürttü bana. Çevremdeki bazı kişilere hala kırgın ve kızgınım, çoğunlukla hatırıma gelmese de mevzu bahis olduğunda o zamanlar yaşadığım tüm hislerim kalbime hücum ediyor. Demek ki daha sindirememişim. Eşim diyor ki içinden bunu attığın zaman daha rahat olacaksın, onları affetmen onlar için bir kazanç değil senin için bir kazanç olacak, üzerinden bir yük kalkacak. İşte affetmek aslında bu açıdan önemli, muhatapla hiç mi hiç alakası yok insanın kendisiyle alakalı.


İstanbul'da evimize uzun bir aradan sonra Ce ile ilk gittiğimizde aklıma gelenler orda yaşadığımız 4 tatlı seneden günler değildi. Onsuz can sıkıntısından patladığım, yatağımda ağladığım günlerdi. Bu yüzden belki de evimi fazla özlemiyorum, kim bilir. Bu yıl ruhsal olarak o kadar çok şeyin üstesinden gelmeye çalıştım ki çok ama çok yoruldum.


Tamam bu yurt dışı macerası hayatımızda güzel bir değişiklik oldu, yeni fırsatlar açacak belki. Ufkumuz genişledi, görgümüz arttı. Gerçi eşim buraya gelmeseydi yine askerlik sebebiyle ayrı olacaktık, böylesi daha iyi oldu elbet, fakat hayatımızda yeni bir belirsizliğe yol açtığından, benim caaanım tezim de bitmek bilmediğinden, bebek özlemimizi daha ne kadar erteleyeceğimi bilmemenin yol açtığı karamsarlık içimi sardı bu sabah anne bebek bloglarını okurken. Çoğu zaman yazdıklarımın aslında ne kadar eksik, anlamsız olduğunu düşünmeme sebep oluyor içinde bir çocuk adı olmayınca.


İşte bu yüzden yeni yıldan beklentim öyle çok ki korkuyorum istemeye bile. Evler yatlar katlar hiç mi ama hiç istemedim, sadece belirsizliklerin belirlenmesi ve artık evde çocuk sesi.


İşle ilgili belirsizliklerim hala devam ediyor, ama gereğini yaparsam, çalışırsam Allah'ın kapılar açacağına inandım hep. O yüzden bu konudaki tek dileğim, düşündüğüm ve planladığım zamanda olması için olacak. Eğer benim istediğim zamanda olmayacaksa da bana tahammül gücü versin.

Bazen neden daha sıradan biri olmadım diye kendime kızıyorum. Üniversiteyi bitirdikten sonra bir işe girip çalışan evlenip çocuk doğuran bir kişi bana göre çok ama çok şanslı. 8 yıl üniversitede çalıştıktan sonra yaş 30 u geçmişken, daha yeni mezun olmuş biri kadar ürkek ve şaşkın hissediyorum şuan. Ve haliyle acaba şimdi ne olacak diye beklerken, üstesinden gelemeyeceğim süprizlerle karşılaşmaktan çok ama çok korkuyorum.

Bütün bu sitemleri yazdım diye de şimdi kendimi suçlu hissediyorum ayrıca. Sağlıklıyım ve sahip olduğum bir çok şey varken acaba nankörlük etmiş oluyor muyum?

İşte bu karmakarışık duygularımla hala yeniyıl için neşelenemiyorum ve ona tek söyleyeceğim şey biraz dudaklarım titreyerek de olsa

"gel 2011 senden korkmuyorum!"

Herkese mutlu seneler

Biliyorum bir kabak soyacağı hakkında yazmak çok saçma olacak ama napıyım yıllar sonra kullanılmaz olduğunda ona karşı olan hislerimi hatırlamam lazım.

Resimde iki adet kabak soyacağı görüyorsunuz, biri evlendiğimden beri kullandığım nerden aldığımı bile hatırlamadığım birkaç kuruşluk benim sevgili soyacağım. Evet yeşil ve eski olan, üstelik altta görüldüğü şekilde zırt pırt sapından çıkan ama hiç bir bıçağa değişmeyeceğim olan.


Siyah olanı Ce burdan almış, ancak gel gör ki bir türlü istediğim gibi kaymıyor. Yok takılıyor, yok tırtık tırtık kesiyor. Oyse benim sevgili soyacağım öyle mi. Elime tam oturuyor, en yumuşamış kabakları salatalıkları bile düzgün şekilde soyuyor, üstelik diğeri kadar keskin bile değil. Anlayamadığım bir biçimde şahane kesiyor. Mesela soğanlar kavrulurken ben kabakları çoktan soymuş ve doğramış olurum. Şip şak.

Kabak soyacağımdan öyle memnun kalmıştım ki o zamanlar aynı yerden anneme de almıştım ancak onunki de öyle çıkmadı. Başkalarını da denedim hiç biri öyle değildi. Takılıyor, kaymıyor, ya çok ince ya çok derin kesiyor vs. İşte bu yüzden geçen gidişimde evden getirilecekler listeme kabak soyacağımı ekledim ve getirdim. Bu öğlen için kabak yemeği pişirince, kendisini ne kadar sevdiğimi anladım. 4 yıldır benimle olan kabak soyacağıma bir post yazmışım çok mu? Bakalım daha ne kadar süre beraber çalışacağız.

Ay şimdi bu postu yazdım diye inşallah nazara gelip de birşey olmaz :p

Şu anda resimde görülen Colombia kahvesi içip aşağıdaki yeniyıl temalı çikolatalardan yiyorum. Dışarda ise yine kar yağıyor. Artık kar beni şaşırtmıyor ama bıkmış da değilim. İstanbul'da kaldığım sürede hava gayet sıcaktı ve anladım ki kışları ve soğuk havayı seviyorum ben.


Bu çikolatayı sadece ilütürasyon için almıştım. Burda çeşt çeşit çikolata olmasına rağmen pek düşkün değilim. Yaklaşık 3 hafta önce aldığım bu dört adet minik çikolatanın sadece iki tanesini yedim. Seyretmek daha keyifli oluyor.

Burada hava soğuk olunca, kışlık kıyafetler (özellike atkı ve şapkalar) daha çok ilgimi çekiyor. İstanbul'da yeğenime burada çok moda olan boyuna defalarca dolanıp kocaman olan atkılardan ördüm ve bitirdim. Ancak fotoğraflayamadan geldim. İlk defa denediğim fındık modelini kullandım ki bir çok mağazada, (mango, marks and spencer ..) fındık örgülü hırkaların, atkıların çorapların olduğunu görmüştüm. Kendime de bir tane öreceğim ama önce şapkaya başladım.

Dün bir çok model araştırdıktan sonra aşağıdaki şapkada karar kıldım. Biraz değişiklik yapacağım ama. Etsy'den bulduğum bu modelin bir türk tasarımcıya ait olduğunu görünce daha da hoşuma gitti.


Bu arada Marks and Spencer demişken aklıma geldi. İstanbul'da pek ziyaret ettiğim mağazalardan biri değildi kendisi. Burada birkaç tane büyük mağazaları var ve gezince gayet hoş şeylerle karşılaştım. İndirimler sayesinde de bazı şeyler aldım. İstanbul'a gidince, Tepe Nautilus'taki mağazaya gittim fiyat ve ürün karşılaştırması için. Doğrusu fiyatlar buraya göre çok daha pahalı ve ürün yelpazesi daha farklı geldi. Orda daha çok orta yaş ve üzeri bayanlara yönelik gibi bir koleksiyon var sanki. Burda onlar da var ama daha başka ürünler de var. Özellikle ev aksesuarları bölümünde kayboluyorum.

Evimizde bir çok eksik vardı biliyorsunuz. Kiracı olunca insan her istediği değişikliği yapamıyor. Ve bir şey alacaksam da çok düşünüyorum çünkü taşınma durumunda onları Türkiye'ye götürmem mümkün değil. İşte bu yüzden ucuz, geride bırakabileceğim şeyler yapmaya çalışıyorum evle ilgili.


Pencerelerde sadece jaluzi vardı, perdesiz çok boş duruyordu. İstanbul'a gitmişken ucuza perde almak istedim. Ben alamadım ama annem ile ablam bana pazardan harika parçalar almışlar. Yukarıdaki tül fransız balkonu şeklinde iki camı kaplayacak büyüklükte bir parça. Annem ikiye bölmüş. Ve bu parçanın fiyatı 5 tl. Bir de kalın perde amacıyla bir parça almış ki o da yine iki camlık ve o da 5 tl. Dün perdeleri taktıktan sonra Ce işten gelince, ev nihayet eve bezemiş dedi. Gerçekten perde ortamı hemen değiştiriverdi.

Bu da bugünden bir fotoğraf, öğle saatlerinde Hlavna'ya gitmiştik, yeni yıl sebebiyle bir aydır var olan küçük dükkanları görememiştim. Havanın hissedilen sıcaklığı -12 olmasına rağmen yine de kalabalıktı ve bende uzun bir yürüyüş yaptım kar yağarken.

Bir süredir yoktum, Istanbula gidip geldik Ce ile. O buraya ilk gelişinden beri ilk defa döndü hasret giderdi. Bu süreye bir de arkadaşımın düğününü sıkıştırdık, her gün telaş ve koşturmacayla geçti. Çalışırım diye aldığım laptopu açamadım bile, şimdi mail kutuma bakmaya korkuyorum ve aklımda "sürekli günlerdir çalışmadım napıcam ben" cümleleri dolaşıyor.

Merhabalar, aslında salı günü çekiliş yapacaktım ama malesef internete dahi girecek vaktim olmamıştı. Gecikmeli sonucumuz şöyle 2 numaralı yorumcu Jeliboncuk temanın talihlisi oldu. Bir süre sonra ben kendisiyle irtibata geçeceğim, bahsettiğim kişiselleştirmeleri tamamladıktan sonra yeni temasını hediye edeceğim.

Güle güle kulanman dileğimle...

Sevgiler herkese.

Biliyorsunuz blog tasarımlarıma bir süredir zorunlu olarak ara verdim. Aslında geri dönmeyi de düşünüyorum yakında ama biraz da ilham meselesi sanırım, aklımda yeni şeyler varyapmak istediğim. Sevgili leyya benden çok önceden bir tasarım istemişti, ben de birşeyler yaptım onun için. Ancak ona hazırladığım blog biraz sevimli kaldı, o daha etnik birşeyler istiyordu ki sonunda anlaştık ve onunkini de yapacağım yakında.

Fakat bu yaptığım tasarım öyle hoşuma gitti ki kıyamıyorum da, birileri kullansın istiyorum. Kendim birşeyler üretip satsam onun için kullanacağım ama oda yok. İşte bu yüzden ben de hediye etmeye karar verdim.

Bu tasarımı buradan görebilirsiniz. Ancak birkaç değişiklik daha olacak. Öncelikle banner kazanan kişinin blog adıyla değiştirilecek,  Yanda twitter portfolio yazan yazılar, değişecek 4 farklı etiket olacak (flickr facebook twitter etsy) falan olabilir. Bundan başka yazı stilleri ve renkleri değişecek ve birde başlığa tıklandığında resim ve ardından yazılar daha düzgün görünecek, şu an biraz sorunlu gözüküyor ki onu düzelticem.

Evet bu blogu kullanmak isteyenler yorum bırakabilir, çekiliş ardından kişiye özel hazırlayacağım. Süresi de bir hafta olsun, haftaya salı akşamı çekiliş gerçekleşecek.

Elbetteki her günümüz böyle şahane yemeklerle geçmiyor. Geçen hafta Pazar günü, yine Szeged'e gideceğim diye kocişime bir ziyafet çekeyim dedim.Çok sever çiğ böreği. Zaten burda hem yufka yok hem de fırın yok. Mikrodalgamız var ama daha başarılı tarifler araştırmadım ve denemedim.


Hani böyle yabancılar tüm malzemeleri koyup kuşbakışı fotoğraf çekiyorlar ya, ben de onlara özendim ve çeşit çeşit çektim.


Çiğ börekleri yaparken ben bir yandan açıyorum, eşim de kızartıyor. Bu yüzden oldukça hızlı oluyor. 22 tane böreği açıp yapmak ve ardından yemek 1 saatte bitmişti.


Normalde annem büyük bir yufka açıp ondan 4-5 tane çiğ börek çıkarır. Ben de hem oklava olmadığından hem de kıvamından (yada unundan bilemeyeceğim, un maceram burada) biraz zor açılan bir hamurdu.


İçine soğan karabiber ve kıymalı karışımı önce pişiriyorum. Aslında adı üstünde malzemeler çiğden koyulmalı ama hiç bir et ürününü (salam sucuk gibi şeyler de dahil) pişirmeden yiyemediğim için ben iyice pişmesini tercih ediyorum.


Hamurlar kapatılıp, kocaya verilir, o da bir güzel kızgın yağda pişirir.


Elbetteki burda da ayran yok. Sanki ayran yok da yoğurt da mı yok var ama nedense insanın aklına gelmiyor. Bu börek için yanına yaptığımız zamana kadar hiç ayran içmemiştik. Ben 1.5 aydır eşim ise 6 aydır,..


Çıtıy çıtıy olduu.


 Ve de köpüklüü..
:P

Hafta başından beri Szeged'deyim, en son Kosice'de kar vardı, burası daha güneyde olduğu için hava aynı derecede soğuk ama kar yok yağmur var şimdilik. Her gün üniversiteye gelip, sabahtan akşama kadar kalıyorum, akşamları ise pansiyon gibi bir yerde kalıyorum. Szeged'i fazla keşfetmedim ama oldukça küçük bir şehir, sanırım başından sonuna yürümek yarım saat falan sürecektir.

Bazen düşünüyorum burdaki insanlar acaba sıkılmıyorlar mı neler yapıyorlar eğlencelik olarak, daha pek konuşma fırsatım olmadı.


Ancak şu resimde gördüğünüz çam ağacı, çalıştığım odanın bulunduğu koridora konulmuştu, gayet hoş ama üniversitede görmek beni şaşırttı, belki normal birşeydir bilmiyorum. Biz daha resmi olarak düşünüyoruz.


Yukarda ise bugünkü öğle yemeğim. Sanırım bir çok yerde şubesi var Wok & Go. Çin yemekleri böyle kutularda satılıyor. Bir kutu oldukça doyurucu, ben ilk seferinde iki kutu yemek almıştım çatladım yiyemedim. Bu yemek ise bambulu tavuk, normalde birçok çeşidini yemiştim ama bambulu yememiştim, Ce ile de konuşuyorduk o yiyormuş işteyken öğle saatlerinde. Şimdi ben de denedim. Gayet güzeldi.


Sonra okula yakın bir alışveriş merkezie gittim, zaten bu restoranda orda.Ama bu alışveriş merkezi bizim alıştıklarımıza hiç benzemiyor. Hem çok büyük değil hem de sanki halk pazarı gibi, dükkanların sınırları yok, hepsi açıkta.


Bu birçeşit kırtasiye marketi gibi biryerdi. bayağı büyük ama beni şaşırtan craft malzemeleri oldu. Zira şehir küçük olduğu için midir nedir öyle fazla bişey yok. Mesela mağazalardaki kıyafetler falan çok eski modeller, hiç almak isteyebileceğim birşey yok. Oysa burada resmen kayboldum.




O kadar güzel şeyler gördüm ki, canım hepsini almak istedi. Hele kağıtlar, hiç bilmediğim kağıt türleri vardı. Ancak acı gerçek malesef insanların çoğu bu reyonlarda değil, hazır yılbaşı süslerinin yapıldığı reyonlarda dolaşıyordu. Burdakilere craft dersleri vermek lazım :p