Bugün biraz duygusalım, bunun sebebi belki aylık ritüelim, belki günün anlam ve önemi belki de dün yaşadığım gerilimli ruh hali.

Dün daha fazla konuşma imkanı bulduk burdaki kişilerle, beni ve bizi tanımaya yönelik bazı sorulara ne cevap vereceğimi bilemedim şaşırdıklarını görünce. Dışardan bakınca gerçekten bazı durumlarımız o kadar absürd ki, doğrusu bunun suçlusu ben olmama rağmen kendimi çok suçlu hissettim. Belki kızarmamdan anladılar bilmiyorum...

Üstelik biliyorum ki ülkemizde o kadar çok problem var, özellikle üniversitelerle ilgili düzenlemelere sıra gelmesi çok zor. Ancak her şeyden öte değişim kurumlarda değil bireylerde olmalı. Devlet yapsın biz yiyelim mantığından kurtulamıyoruz bir türlü. Kişiler daha sorumluluk sahibi, bilinçli, çalışkan .. vs olmalı. Yani insani değerlerimizi, yararlılığımızı sorgulayıp güncellemeliyiz.

Ve hissediyorum ki Atatürk bunun farkındaydı, bizim çağdaş medeni bir toplum olmamızı isterken, modern eşyaları kullanan değil, modern düşünen insanlar olmamızı kastediyordu. Burda özellikle görüyorum ki, insanlar daha modern yaşamıyorlar ( ne biliyim, bilgisayarları, telefonları yaşam standartları lüks değil) ama karakterleri öyle. Çalışma şekilleri, diğer insanlara olan saygıları...

Ve kokuyorum ki, ülkemizin gidişatı pek iyi değil. Bunu politik açıdan söylemiyorum, değerlerimizi yitiriyoruz, kendimiz fikirler üretmiyoruz, gitgide bağımlı bir ülke haline geliyoruz. İşte bu yüzden onu çok özlüyorum, keşke burada olsa, bizi silkelese, geçmişi hatırlatsa, daha kötüydük ama başardık dese...

Atatürk sadece giyim kuşamı değiştirdi gibi algılanıyor bazen, oysa o belki en ufak ayrıntı o. Biz Kurtuluş Savaşı'nda kazanmamış olsaydık durumumuz ne olurdu diye düşünmüyoruz hiç. Eğer basit bir akıl yürütmeyle bunu herkes yapabilseydi, eminim sahip olduğumuz özgürlüklerin değerini daha çok anlardık.

Ruhun şad olsun.

Mensubu olduğum İstanbul Üniversite'sinin Atatürk'ü Anma Töreninde konuşma yapan profesör hocalarımızdan öğrendiğim birkaç şeyi paylaşmak istedim.

Hiç tanımadığımız yüzünü görmediğimiz bir insan nasıl bu kadar sevilebilir?

Nasıl bu kadar minnettar olunabilir?

Gözlerindeki çakmak bakışlarla yüreğimi nasıl bu kadar delebilir?

Malesef bugün saat 9,05 de tramvaydaydım. Siren sesleri duyulduğunda yollardaki tüm araçlar durdu, yayalar bir dakikalığına sessizliğe daldı. Kalabalık içinde böyle bir ana şahit olduğunuzda görecek çok şey oluyor. Birincisi tramvayda oturanların çoğu ayağa kalkmadı, ikincisi yolda yayaların kimileri yürümelerine devam etmedi, kimileri hareketsiz duramadı. Yürüyen bir çift gördüm ki adam beline kadar sakallı ve cüppeli, kolundaki kadın ise kapalı ama en tutucusundan. Büyük ablam işi sebebiyle bir çok insanla muhatap olur ve bana bu tarz bazı kişilerin Atatürk'ten nefret ettiğini ve minnet duymadıklarını söylerdi. İnanamazdım. Gördüm şaşırdım. Yine de inanmak istemiyorum, belki aceleleri vardır, belki bir mazeretleri vardır.

Nasıl bu kadar cahil olunabilir. Üzerindeki cübbeyi giymesinin özgürlüğünü bile onun sayesinde olduğunu nasıl anlamazlar.

Ben dini saf dışı bırakan Kemalistlerden değilim. İnançlıyım ve inanıyorum ki Atatürk de Kur'an okurdu. Ama müslüman gibi görünen bir kesim var ki sanki müslüman değiller. Kur'an'a inanan aklı selim birinin Atamıza minnet duymamasına imkan yoktur.

Çok üzgünüm, gözlerimdeki yaşları tutamıyorum. Tüm milletimizin onca çile çekerek sahip olduğu bu özgürlük, bu topraklar nereye gidecek. İçimdeki umudun, içimdeki korkuya galip gelmesini umuyor ve dua ediyorum.

Cumhuriyetin, devrimlerin, emeğin ve gençliğe olan inancın için sana minnettarız Ata'm.

Türk ulusunun en güzel bayramı, hepimize kutlu olsun.